07
ژانویه

۲۳ نفر و عشق به سینما

 

 

۲۳ نفر اقتباسی از رمانی به همین نام، پیرامون نوجوانان رزمنده ایران است که در جنگ تحمیلی به اسارت گرفته میشوند.فراز و نشیب ها و شیرین کاری های این نوجوانان داستان را گیرا و جذاب کرده است.

 

 

 

فیلم کاملا به صورتی روان داستانش را روایت میکند، شاید مهمترین تکیه گاه فیلم همین سناریو و داستان جذاب باشد که با کارگردانی تحسین برانگیز از کار در آمده است.کارگردانی،تدوین و فیلمبرداری از آن جهت قابل ستایش است که اصلا در روند نقل روایت فیلم بودن خودش را نشان نمیدهد! گویی که فیلم و دوربین گزارشگران و راویان فیلم مستندی هستند! و بازی خوب نوجوانان و چرخش روایت داستان بین آنان از نقاط مثبت فیلم است.

 

 

 

۲۳ نفر فارغ از مسائل مربوط به فرم حال خوبی را برای مخاطب ایجاد میکند؛ حالی که با امروز ما شاید کمی فاصله دارد! کودکانی که خاطر امام برایشان عزیز است، خاک وطن برایشان همه چیز است. کودکانی که امید را در دل مخاطب زنده میکنند که میتوان سینما را دوست داشت؛ تا روایتگر مردانگی ها و شجاعت ها و حماسه ها باشد ،میتوان سینما را دوست داشت که محمل رنج روزگاران بر پیکر ایران باشد! میتوان سینما را دوست داشت تا پنجره ای رو به آینده بگشاید.اگر دشمنانش که در لباس دوست اختیارش را به دست گرفته اند بگذارند!

دریغ است ایران که ویران شود، کنام پلنگان و شیران شود.